غزل شمارهٔ ۳۵۲۲

برداشت: آیا می‌توان به سادگی خطای یوسف را نادیده گرفت؟ بی‌گناهی ارزشی دارد که به راحتی نمی‌توان از آن گذشت.

برداشت: در وجود تو که بی‌رحم هستی، هیچ نشانی از بخشش وجود ندارد. ای کاش به من صبری بدهند که در این بی‌نظمی و آشفتگی زندگی‌ام، تحمل کنم.

برداشت: هرچند که من به اندازه یک مورچه کوچک هستم، اما هرگز راضی نخواهم شد که در کمترین گوشه‌ای بدون تو زندگی کنم، حتی اگر تمام قدرت و فرمانروایی سلیمان را به من بدهند.

برداشت: گل بدون خار هم می‌تواند به دیوار بخورد، همان‌طور که وقتی زکات زیبایی کسی را به دیگران می‌دهند، او به گلستان تبدیل می‌شود.

برداشت: آبروی زیبا و جذاب مانند چهره یوسف، ارزش و اهمیت زیادی دارد و نباید به کسانی که آن را نمی‌شناسند و قدرش را نمی‌دانند، داده شود.

برداشت: در اینجا شاعر به وضعیتی اشاره می‌کند که عوامل خارجی مانند دیوارها و درها نمی‌توانند مانع از پیشرفت و جریان طبیعی زندگی شوند. او آرزو می‌کند که کاش کسانی که مانند او دیوانه و آزاد هستند، به بیابان‌ها بروند و در آنجا زندگی کنند، جایی که آزادی عمل بیشتری داشته باشند.

برداشت: چه بهشتی است اگر زیبایی‌های آینه‌وار باعث شود که من در حیرت و شگفتی به آنها نگاه کنم.