غزل شمارهٔ ۳۵۲۰

برداشت: روشنی‌هایی که از خورشید الهام می‌گیرند، چشم‌های تماشاگران را با زیبایی خود پر می‌کنند.

برداشت: اگرچه لباس زیبا و فاخر طاووس بر تن اوست، اما اگر درونش را بررسی کنی، متوجه می‌شوی که همچنان زاغی در زیر آن پوشش وجود دارد.

برداشت: کشورهایی که شاهان را به مدت طولانی تحت سلطه دارند، نمی‌توانند به آسانی دچار تغییر و تحول شوند؛ زیرا تغییرات بزرگ و عمیق گاهی اوقات تنها با یک نفس و آرزوی واقعی ممکن می‌شود.

برداشت: عاشق‌انی که در مسیر عشق حرکت می‌کنند، مانند افرادی که به عنوان تنبل شناخته می‌شوند، به دنبال هیچ چیزی نیستند. آن‌ها هر لحظه در حال آگاهی از خودشان هستند و توجه دارند که در چه حالی هستند.

برداشت: سخن درست و خالص نمی‌تواند به تنهایی در دنیای مادی دچار فساد شود، زیرا طوطیان، که نماد سخن‌وران و هنرمندان هستند، در نهایت پاداش خود را از خوبی‌ها و زیبایی‌ها می‌گیرند.

برداشت: ای آن که با دلسوختگان صحبت می‌کنی، قدری سرمه بر زمین بریز تا آنها نیز نفس بکشند و به یاد تو بیفتند.

برداشت: خبرهایی درباره‌ی حرکت ریگ‌ها از من می‌گیرند این درحالی است که خود آن‌ها هیچ خبر دیگری ندارند.

برداشت: دلیران و شجاعان نمی‌توانند دشمن را ببینند نه به خاطر ناتوانی، بلکه به این دلیل که همیشه آماده دفاع از خود هستند.

برداشت: من از زخم‌های دل خود شرمنده‌ام، زیرا هر لحظه کسانی هستند که به من زل زده و در پی سیراب کردن دل تشنه‌ام هستند.

برداشت: خنده و شادی در زندگی با عمر کوتاه نمی‌تواند پایدار باشد. مانند جمع کردن پسته که برای شیرینی به لب‌های خندان نیاز دارد.

برداشت: به زودی، افرادی که دل‌شان سوخته است، از لبان او خط سبزی را خواهند شنید و این در حالی است که من تشنه‌ی وصال او هستم و در دل به شدت متاثر هستم.

برداشت: افرادی با روحیات پاک و بی‌غل و غش، وقتی صحبت کنند، مانند صدفی هستند که از دریا مروارید و گوهر می‌گیرند. آن‌ها از کلمات و اندیشه‌های خود چیزهای ارزشمندی را به دیگران منتقل می‌کنند.