غزل شمارهٔ ۳۵۱۷

برداشت: افرادی که با نیت‌های نادرست و ظاهری آرام به دیگران نزدیک می‌شوند، درست مانند آب که به نظر صاف و آرام می‌رسد، ولی در واقع زیر آن خطر و مهلت وجود دارد.

برداشت: کسی که در دریا غرق شده، نمی‌تواند از دیگران کمک بخواهد، زیرا افراد در این دنیا همگی در مشکلات خود گرفتار و درمانده‌تر از یکدیگر هستند.

برداشت: این سبزه که در این مسیر لگدمال می‌شود، تنها نشانه‌ای از واقعیت است. در حقیقت، بیشتر افرادی که زبان تیز دارند و به دنبال برتری هستند، به این دنیا آمده‌اند تا از خود محافظت کنند.

برداشت: عمر طولانی خضر را برای دیگران قابل مشاهده و درک می‌کنند، ولی آه از این مردم که چقدر محدود فکر می‌کنند!

برداشت: جهان همچون یک حبابی است که از جامی پر از شراب ناب شکل گرفته است و اهل نظر و خرد از این حقیقت غافلند.

برداشت: معشوق هیچ مانعی ندارد، بلکه دل‌باختگان به قدری شجاعت ندارند که بتوانند عشق خود را ابراز کنند.