غزل شمارهٔ ۳۵۱۶

برداشت: حال من را یار به کسی نمی‌گوید و چون حال من چون بیماری که در خطر مرگ است، پنهان می‌ماند.

برداشت: افرادی که از درد دیگران آسیب می‌بینند، درد خود را از پرستار یا کسی که به آنها توجه دارد، پنهان می‌کنند.

برداشت: اگر از افرادی با دل و روح بزرگ بگویی، تحمل کن که برخی ممکن است به تو درد و رنجی برسانند، چون در دستانشان هم ممکن است زیبایی‌ها را پنهان کرده باشند.

برداشت: کسانی که به خوبی با رازها آشنا هستند، آن را از دیگران پنهان می‌کنند و نمی‌گذارند کسی به آن اطلاعات دسترسی پیدا کند.

برداشت: سینه‌ی افرادی که در دل خود رازهای پنهانی دارند، مانند غنچه‌ای بسته می‌شود و در آخر به حالت فشرده و متراکم درمی‌آید.

برداشت: بی‌نیازی از پوششی که نشان‌دهنده‌ی مقام دارد، در حالی که عقل از دست رفته، سر بدون فکر را در زیر پوشش پنهان نگه داشته‌اند.

برداشت: افرادی که درد و رنج را تحمل کرده و قدردان هستند، برای بیدردان، خار را به شکلی پنهان می‌کنند که مانند گل بی‌خار به نظر برسد.

برداشت: هیچ‌کس از آن موی میان کفار خبر ندارد، چرا که آنها رشته‌های خود را پنهان نگه می‌دارند.

برداشت: برای افرادی که دل‌های تیره‌ای دارند، رازها را فاش نکن و حرف‌هایت را نباخت. همان‌طور که چهره‌ای که در آینه دیده می‌شود، پنهان می‌ماند.

برداشت: عشق باارزش و اسرار دل مانند گوهری است که در صدفی پنهان شده است. این احساسات عمیق و ارزشمند در دل کوهی، به دور از چشم دیگران، مخفی مانده‌اند.

برداشت: عشق را افرادی ساده و بی‌تظاهر با صبر و حوصله تحمل می‌کنند و شعله‌های گرم و سوزان آن را در زلف‌های تاریک شب پنهان می‌سازند.

برداشت: بسیاری از مردم هدف واقعی را نمی‌بینند و تنها به ظاهر چیزها توجه می‌کنند، مانند اینکه گل را از پرنده‌ای که اسیر است پنهان می‌کنند.