غزل شمارهٔ ۳۵۱۵

برداشت: کسانی که دور از جمعیت زندگی می‌کنند، مانند صیادی که در کمین است، منتظر فرصتی هستند.

برداشت: بوسه آن لب مثل تیغی است که عاشقان را به درد و رنج می‌اندازد و اگر عاشق‌ها بخواهند بوسه‌ای بزنند و در کنارش باشند، باید جدیت و عواقب آن را بپذیرند.

برداشت: نور آیینه فقط به اندازه خاکستر اوست، یعنی افرادی که در زندگی خوش‌شانسی ندارند، دلگرمی و امیدی به نور و روشنی ندارند. برای آنها، حتی روشنایی و شادی نیز مانند شعاری بی‌معناست.

برداشت: هرچند که عاشقان در ظاهر دچار آشفتگی و مضطرب به نظر می‌رسند، اما در باطن دل خود سرشار از شادی و طراوت بهاری هستند.

برداشت: امکان ندارد کسانی که بر سر راه سواران قرار دارند، سربلند و افتخارآفرین شوند، همان‌طور که خاکی‌ها نمی‌توانند در این زمینه به موفقیت برسند.

برداشت: افراد سطحی نمی‌توانند به عمق معانی پی ببرند، زیرا آینه‌ها فقط ظاهری زیبا و نقش و نگار دارند.

برداشت: چگونه می‌توانند زیبایی‌ها چشم از خود بردارند؟ در حالی که هر کدام از آنها از دل خود، آینه‌ای دارند.

برداشت: ناممکن است که سوختگان دل شب را بدون نور و روشنایی سپری کنند، زیرا در دل آنهایی که آتش و شعله‌ای دارند، امید و شوق زندگی همیشه جریان دارد.

برداشت: بهتر است که کسانی که دل‌هایشان تحت تأثیر عشق قرار گرفته، به آن عشق تکیه کنند؛ زیرا آن‌ها روحی دارند که زنگارهایی از دنیا بر آن نشسته است.

برداشت: برای رسیدن به هدف‌های بزرگ، از عزم و اراده‌ی آن مردمان بیاموز، چراکه آنها به علت درد دل خود، همچون شمعی در قبرستان، نور افشانی می‌کنند.