غزل شمارهٔ ۳۵۱۳

برداشت: زندگی در این دنیا بی‌نهایت و بی‌هدف است، همان‌طور که اگر درآمدی بدون خرج وجود داشته باشد، تنها فقیران از آن بهره‌مند می‌شوند.

برداشت: آن‌ها از نگرانی درباره‌ی پوشش و سرنوشت خود آزادند، زیرا آنچه مهم است، این است که آفتاب، درخشش و نورش برای همه‌ی عالمان و بزرگواران فراهم است.

برداشت: با وجود اینکه به نظر می‌رسد مانند غنچه‌ای جوان و نازک هستند، در عمق دل‌هایشان رازها و عقده‌هایی وجود دارد که می‌خواهند آنها را آشکار کنند.

برداشت: چهره نعمت در مدت کوتاهی زیبا و سرخ است، اما لذت‌های زندگی ابدی نیستند و greedy‌ها همیشه در حال برداشت از این خوشی‌ها هستند.

برداشت: درخت سرو که در برابر بادهای خزان و مشکلات ایستاده و مقاومت می‌کند، از آزردگی‌های شرایط ناراحت نیست. این درخت به خوبی می‌داند که وجود افرادی که به دنبال آسیب زدن هستند، نمی‌تواند او را نگران کند.

برداشت: در کنار گنج و ثروت، به خاطر رنج و سختی تحمل می‌کنند، این چه نوع فقر و تنگدستی است که این افراد مرفه نشان می‌دهند؟

برداشت: در این روزگار، کسانی که به رفاه و نعمت زندگی می‌کنند، به نعمت‌های اندک و معمولی افراد فقیر چشم دارند و به آن‌ها توجه می‌کنند.