غزل شمارهٔ ۳۵۱۲

برداشت: همه به عشق و محبت خود در حال خم شدن هستند. این موضوع چه زیبایی خلق کرده است که این افراد مانند سروهای بلند و خوش قامت راه می‌روند.

برداشت: وقتی که با فریب و نیرنگ نتوان از دل عاشقانی که موهایشان را شکافته‌اند، چیزی گرفت، پس چرا این غنچه‌های خوشبو خیلی زبان دارند که از خوشی و زیبایی سخن می‌گویند؟

برداشت: درون همه انسان‌ها شعلۀ گرمی وجود دارد که مانند نوری در تاریکی، آرامش و روشنی می‌بخشد.

برداشت: بوسه آن‌ها زندگی جاودان به همراه دارد و آب حیات در چاه جاذبه‌های زیبایی نهفته است.

برداشت: چقدر می‌توان از یک خرمن قدیمی و کهنه شکوفه برداشت کرد؟ خرمن واقعی و ارزشمند آن است که مورچه‌ها در میان آن مشغول به کار هستند و در واقع خود را در آن مشغول می‌کنند.