غزل شمارهٔ ۳۵۱۱

برداشت: نه غم زخم‌ها دارند و نه نگران مشکلات، راهیان تو عزم و اراده‌ای قوی دارند و با سر بلندی به سوی بیابان می‌روند.

برداشت: افراد دنیا به پول و ثروت اهمیت نمی‌دهند؛ بلکه کسانی که دچار مشکلات و سختی‌ها هستند، می‌توانند به گنج و ارزش‌های واقعی دست یابند.

برداشت: هیچ شکی نیست که بارها بر او فشار آورده‌اند، اما با وجود این فشارها، همچنان به خواب عمیق خود ادامه می‌دهد.

برداشت: آنان که برای سفر آماده می‌شوند، بار و کوله‌بار را از دل خود فراهم کرده و نگرانی‌ها و افکار سنگین را کنار گذاشته‌اند.

برداشت: همچون صدفی که اگر به دریا نرود، روزی خود را از عالم بالا می‌خواهد.

برداشت: چون غنچه‌ای که خاموش است و زیبایی دارد، آن‌ها نیز زبان خود را بسته و سخن نمی‌گویند، اما در دل و نظرشان دنیایی از زیبایی و تماشا وجود دارد.

برداشت: کودکانی که در این دایره می‌چرخند، بی‌دلیل و بی‌هدف در اطراف یک موضوع بی‌فایده این‌قدر شور و هیاهو دارند.

برداشت: تا زمانی که به یک سمت نروی و به طور جدی اقدام نکنی، هیچ چیز برای تو روشن نخواهد شد. زیرا کسانی که در مسیر مخالف هستند، در نهایت به یک نقطه مشترک می‌رسند.

برداشت: مور نمی‌تواند خار را از چشمش بیرون بیاورد، اما در عوض می‌تواند به راحتی خود را زخمی کند و درد را تحمل کند.

برداشت: وقتی که خانه و کاشانه کسی ویران شود و گنج و ثروت او در خطر باشد، مردم از طوفان نابودی و بروز مشکلات شکایت می‌کنند، در حالی که این وضعیت ناشی از خود آن‌هاست.

برداشت: این دامن پرگل که بهار به ارمغان آورده، نتیجه و پاداش خاری است که این گروه در پا دارند.