غزل شمارهٔ ۳۵۰۵

برداشت: صدای عشق به گوش من دیوانه‌وار طنین‌انداز شد. این چه جادو و شگفتی بهاری است که به این دانه القا کردند؟

برداشت: وقتی که کعبه از غیرت و حرمتش محافظت نکند و دچار آسیب شود، چطور می‌توان انتظار داشت که زیبایی‌ها و نشانه‌های الهی در معابد کافرانه همچنان باقی بماند؟

برداشت: قبل از آنکه لاله به خون چشمش دچار شود، چشم سیاه را با دستان خونین به در خانه کوبیدند.

برداشت: دل بیمار و آشفته‌ام از دنیای مادی خداحافظی کرده و به غمی عمیق رسیده است؛ مانند اشک شمعی است که بر خاکستر پروانه‌ای که سوخته، می‌ریزد.

برداشت: به سخن گوش کن و مانند حلقه‌ای در آویزی، چرا که از حرف «سین» شروع کرده و به گیسوی خرمن‌مانند عدم شکل می‌دهد.

برداشت: به جای گنج و ثروت با ارزشی که به دست می‌آید، این آرامش خاطر و امنیتی که در گوشه یک ویرانه به دست آمده، برای درویشان بسیار ارزشمندتر است.

برداشت: طعمی که در بهشت وجود دارد کجا، و لذتی که در وصال محبوب است کجا؟ بچه‌ها می‌خواهند به شیرینی قصه‌ها دست پیدا کنند.

برداشت: بر روی صفحه‌ای که سویدا نام دارد، نادانی‌ها و اشتباهات را به مانند نشانه‌هایی بر روی کعبه و بتخانه ثبت کردند.

برداشت: از افراد آن قوم بخواه که با دقت و هوشیاری سراغ بگیرند، زیرا آنها در دل شب مشغول زیبایی و آرایش سخن بودند.