غزل شمارهٔ ۳۵۰۳

برداشت: گل‌هایی که در این چمن سبز شکفتند و لبخند زدند، احتمالاً زخم‌های عمیقی بر دل‌های زنده و شاداب بر جای گذاشته‌اند.

برداشت: هیچ‌کس به یکتایی و عظمت نقاش (خالق) نیفتاد، همه تنها مانند آینه، تصویرها و نقش‌ها را بازتاب کردند و تجلیات را پراکنده کردند.

برداشت: آنهایی که سبک‌بار و بی‌دغدغه هستند، هرگز از سرنوشت خود گلایه نمی‌کنند. آنها در دل تاریکی‌ها، همچون برقی که در آسمان می‌درخشد، به شادکامی و خوشبختی ادامه می‌دهند.

برداشت: ساده‌لوحان به خواب غفلت افتاده‌اند و در حالی که شانس خوشبختی در انتظارشان بود، آن را از دست داده‌اند.

برداشت: دست قدرت‌مندان که به فقیر کمک نکردند، مانند حرکتی است که آنان برای حفظ موقعیت خود در برابر دولت و ثروت انجام داده‌اند.

برداشت: در مرکز دایره زیبایی، خال سیاه مانند نقطه‌ای زیبا بر چهره‌ای خوش رنگ و زیبا قرار گرفت.

برداشت: در این دریا، انواع صدف‌هایی که سکوت کرده‌اند وجود دارد، و می‌توان متوجه شد که بر روی جواهرات با ارزش تأثیری گذاشته‌اند.

برداشت: مژگان کسی نیست که به خاطر سهل‌انگاری باعث بی‌نظمی شده باشد، بلکه چیزی که به چشم من نگاه‌کننده آسیب زده، مانند سوزش خاری است.

برداشت: افرادی که در میان غم‌ها، غم عشق را انتخاب کردند، با احساساتشان به غم‌های گوناگون برخورد کردند و بر سینه این دردها ضربه زدند.