غزل شمارهٔ ۳۵۰۲

برداشت: با تلاش و کوشش، از کمبودها و سختی‌ها توانستم خوراک و نیازهای اولیه‌ام را برآورده کنم، در حالی که از نعمت‌های فراوان دنیا بی‌نیاز شدم.

برداشت: احساسات پنهانی که در دل داشتم از سکوت و خاموشی، در نهایت به شدت و تندی زبانم تبدیل شد.

برداشت: غنچه‌های بی‌سرانجام من به خاطر سرزنش‌ها و ناراحتی‌ها، آزادی و پرواز را از دست داده‌اند. من دیگر نمی‌توانم آرامش پیدا کنم و قلبم به شدت در تب و تاب است.

برداشت: مدتی طولانی، به حالت غنچه و با خجالت در خودم فرو رفته بودم؛ اما در این باغ، با رویش و خندیدن به مانند گل، مرا شاداب کردند.

برداشت: در لحظه‌ای پر از بی‌تابی، مانند آتش، حس می‌کنم که مانند یک موج در حال حرکت هستم و گویی به‌زور من را به سفر وادار کرده‌اند.

برداشت: چه کسی می‌تواند مرا که در دلِ شب قدر پنهان شده‌ام، درک کند و بیدار کند؟

برداشت: به دلیلی که در وضع کنونی دنیا دارم، دیگر امیدی به روز قیامت و روشنایی آن ندارم. احساس می‌کنم هیچ چیز نمی‌تواند پشت مرا گرم کند و تسکین دهد.

برداشت: سینه‌ام به روشنی و زلالی صبح باز شده است، به‌طوریکه در این میکده از آن همه درد و رنجی که تحمل کرده‌ام، رها شدم.

برداشت: همه افراد نمی‌توانند همیشه در برابر گیجی و سردرگمی قرار بگیرند، اما من به حدی پژمرده و نگران شدم که دیگر فقط به چشمانم توجه کرده‌ام و تمام وجودم در انتظار نگرانی و اضطراب است.

برداشت: چگونه می‌توانم از جمع شاداب و مستی بیرون بروم؟ وقتی که از وزن این بار سنگین، احساس سبکی نمی‌کنم.

برداشت: به چه دلیلی، ای خدا، مانند آینه‌ای روشن، ورقه مشق احساسات و اندیشه‌هایم را به هم ریخته‌اند؟

برداشت: با اینکه در مکان‌های مذهبی و خانقاه‌ها سال‌ها پیر و کهنه شدم، در نهایت از طریق راه و روش‌های اهل میخانه به جوانی و شادابی بازگشتم.

برداشت: من به دیگران شادی بخشیدم و درد و زخم‌هایی که در دل داشتم را تحمل کردم، تا مانند زنبور عسل مورد احترام و محبت قرار بگیرم.

برداشت: در این بیت، بیان شده است که سادگی و وضوح آینه باعث شد تا حقیقت و بینایی به درک درست برسد. در نهایت، از آن جایی که انسان‌ها به آسانی همه چیز را درک نمی‌کنند، به نوعی نداندگی و نادانی در آنها شکل می‌گیرد.

برداشت: افسوس که از گل‌های معصوم، حاصل من تنها سرنوشت غم‌انگیز و دردناکی است که چشمانم به خاطر آن اشک می‌ریزند.

برداشت: ابرهای بهاری روزی مرا می‌دهند، مانند گوهری که در دریا به صدف پاک می‌دهند.

برداشت: وقتی که به آهو نگاه کردم و احساس جذبه و شگفتی کردم، تمام عقل و هوشم از دستم رفت و دیوانه‌وار شدم.

برداشت: من در همان روزی که از بال و پر خود دست کشیدم، فهمیدم که در این قفس تنگ نمی‌توانم بال بزنم.

برداشت: در میخانه، از رازهای حقیقت آگاه شدم و به من اطلاع دادند که از کسانی که بی‌خبرند، محسوب می‌شوم.