غزل شمارهٔ ۳۵۰۱

برداشت: بدون اینکه حرفی بزنند، از لبان زیبا و مستم سرشارم کردند و باده را از شیشه‌ای بسته به جامم ریختند.

برداشت: استخوان‌هایم در بدنم از شراب لب لعل تو به حالتی شبیه به مرجان تغییر شکل پیدا کرده‌اند.

برداشت: تمام عمر من مانند قمری در جستجوی معشوق بودم تا اینکه بالاخره مرا در دام عشق گرفتار کردند و بدین ترتیب سرافراز شدم.

برداشت: کوه برای من مانند لنگری بود که به وزن کم پر کاه سبک شده، و به خاطر زیبایی لاله‌ها و درخشش دنیای مانند کبک، من با آرامش و سربلندی حرکت کردم.

برداشت: سال‌ها با زحمت و مشقت بسیار گذراندم، مانند عقیق که سختی‌ها را تحمل می‌کند، تا اینکه عزیزانم مرا همانند نگین باارزش و مشهور درخشان کردند.

برداشت: به خاطر لاغری‌ام به طرز محسوسی متفاوت شدم، همان‌طور که ماه نو دیده می‌شود. اکنون در این دایره، به‌کمالی مانند ماه کامل مرا ایجاد کرده‌اند.

برداشت: شکر خدا که از سفره جهان، روزی من به گونه‌ای بود که مردم به سخن من علاقه‌مند شدند.

برداشت: صائب به دلیل اینکه نمی‌توانسته به خوبی حرف بزند، متوجه شده که افراد خوش‌زبانی که دلشان را به بوسه‌ای شیرین راضی کرده‌اند، به پیام او توجهی نکرده‌اند.