غزل شمارهٔ ۳۵۰۰

برداشت: قدرت را از من گرفتند و توانایی صحبت کردن را به من دادند. در عوض، رفتارم را تحت کنترل درآوردند و اختیاری از خودم نداشتم.

برداشت: آب را در دل سنگی محصور کردند و به من جگری دادند که تشنگی‌ام از ریگ روان هم بیشتر است.

برداشت: ظاهر و باطن من شبیه و هماهنگ یکدیگرند. قلب من، مانند آبی زلال، بسیار صاف و پاک است.

برداشت: به خاطر چه گناهی، چشمان نگرانم را به من دادند، در حالی که من بدون توجه به زیبایی چهره‌اش به تماشا نشستم؟

برداشت: قلم من می‌گوید که حرف‌ها و گفتگوهایی که می‌کنم به زبانی دیگر بیان شده است و من نمی‌دانم که چه سخنانی به من داده‌اند تا بر زبان بیاورم.

برداشت: سال‌ها به دنبال افرادی بی‌نام و نشان بودم و در نهایت به مقصد مورد نظر و هدفم راه پیدا کردم.

برداشت: اگر چهرهٔ خندان آن‌ها به خاطر من باشد، من نیز به تلافی، اشک را از مژه‌هایم می‌ریزیم.