غزل شمارهٔ ۳۴۹۹

برداشت: به من دارویی برای بی‌حسی و آرامش دادند که از ویژگی‌های وجودم نشأت می‌گیرد و همچنین سکوت و خاموشی را از عمق وجودم به من بخشیدند.

برداشت: دور از خودم هنوز هم به عواقب سنگین حوادث گرفتار شده‌ام.

برداشت: من آن مسافر تشنه‌ای هستم که با جدیت و صداقت، در جستجوی آب حیات، از درد و رنج خود بهره گرفتم و به من زندگی دوباره‌ای بخشیدند.

برداشت: با وجود اینکه به خاطر عشق به زحمت افتادم و درگیر مشکلات زیاد شدم، اما در نهایت عشق مرا از این گرفتاری‌ها نجات داد.

برداشت: در نهایت، سرنوشت من و بید بی‌پول به هم شباهت دارد؛ زیرا وقتی آب نباتم تمام شد و خشک شد، نتوانستم از آن بهره‌ای ببرم.

برداشت: هرچیزی را که در این باغ دیدم، یاد آن معشوق شیرین‌زبان به من الهام شد و حرمتم را حفظ کرد.