غزل شمارهٔ ۳۴۹۷

برداشت: هر کسی را به اندازه خود نصیبی داده‌اند. به من بی‌قراری داده‌اند و خواب آرام را به لایه‌ای نرم و لطیف.

برداشت: چگونه می‌توانم از کوچه‌ای که به زنجیر کشیده شده بیرون بیایم؟ چون کنترل خود را به زلف‌های در هم تنیده‌ای سپرده‌ام.

برداشت: به این معنی است که هر طرف را نگاه نکن، چرا که در این فضای محدود، آرامش و راحتی وجود دارد که با دقت و زیبایی به تو هدیه شده است.

برداشت: خبر آمدن تو باعث می‌شود که سنگ‌ها در محفل به شوق بیفتند و هر برگی از چمن به مانند آینه‌ای جلا داده شده است.

برداشت: من نمی‌دانم چگونه باید از شکر این نگاه‌های تلخ صحبت کنم، زیرا به من دارویی تلخ و بد طعم داده‌اند در حالی که انتظار شیرینی داشتم.

برداشت: خودت را در کنار مادیات قرار بده و از مشکلات دور باش؛ زیرا آموزش و تعلیم به تو واگذار شده است و مثل کسی که به تو نشان داده‌اند، در آرامش زندگی کن.

برداشت: فصل بهار فرا رسیده و دنیا پر از آب و سرسبزی است. سبزه‌ها به زیبایی در کنار جدول‌ها قرار گرفته‌اند و گویی لبخند می‌زنند.