غزل شمارهٔ ۳۴۹۶

برداشت: اگر به پادشاهان جهان مقام‌های ارجمند داده‌اند، به من هم گوشه‌ای از سرزمین قناعت داده‌اند.

برداشت: جهان برای من در نگاه وحشت‌زده‌ام مانند دیوانه‌خانه‌ای است، زیرا من به تنهایی در گوشه‌ای به دور از دیگران به سر می‌برم.

برداشت: کیست که بر سخنان من انتقادی کند؟ زیرا از سکوت من، نشانه‌ای از نبوت و رسالت بر لبانم نشسته است.

برداشت: یعقوب در دل تاریکی و نابینایی، به دنبال فرزند گمشده‌اش بود. او در این حالت از کسانی که بینایی واقعی داشتند، نیروی بصیرت و آگاهی دریافت کرد.

برداشت: شکرفروشی این است که خود را به درد و رنج بیفکنم و با سختی‌های زندگی مقابله کنم، تا اینکه مانند شمشیر، به من قدرت و غیرت بدهند.

برداشت: افسوس بر آن زودباورانی که در این مکان خوفناک، از خود و وجودشان فاصله گرفتند و به دیوار چراغ آسایش تکیه کردند.

برداشت: آتش جهنم با گناهکارانی که در روز قیامت از ترس و ناراحتی عرق کرده‌اند، چه کار می‌تواند بکند؟

برداشت: هر کس که با شمشیر شهادت مورد آزمایش قرار گیرد، نمی‌تواند از نعمت‌های جاری در زندگی بهره‌مند شود و سپاسگزاری از نعمت‌هایی که از سرچشمه کوثر به آن‌ها داده شده را نخواهد کرد.

برداشت: صائب به این معنا اشاره دارد که او از نشئگی یا روح بخش بودن می ناب لذت برده و احساس می‌کند که اگر درد و رنجی به او برسد، آن را به خاطر ارتباطش با میخانه و نوشیدنی‌های آن پذیرا خواهد بود. در واقع، او به شادی و لذتی که از این نوشیدنی بدست می‌آورد، اشاره کرده و نشان می‌دهد که پذیرای هر نوع تجربه‌ای است که در پی آن بی‌نهایت زیبایی و لذت وجود دارد.