غزل شمارهٔ ۳۴۹۵

برداشت: ما به منبع اصلی و کارهای معقول تمایل داریم، در حالی که دوستان و همراهان ما به خیالات و چیزهای فریبنده رو آورده‌اند.

برداشت: اگر دیگران برگ‌ها را از ما گرفتند، میوهٔ ما همچنان از خود ماست. و اگر مردم در آب بیفتند، باز هم درخشش و ارزش ما به خودمان برمی‌گردد.

برداشت: موج‌هایی که از دریا به سمت سراب می‌روند، حاکی از درد و رنج دوری و غم غریبان هستند.

برداشت: صدفی که به دیوار تکیه داده شده، مانند مرواریدهایی است که مانند قطره‌های باران به دریا افتاده‌اند.

برداشت: متأسفانه، افراد تلاشگر و معمارانی که برای ساختن و اصلاح زندگی من تلاش کردند، به نتیجه‌ای نرسیدند و خانه‌ای که آنها ساختند، به خراب شدن دچار شد.

برداشت: در میان چمن، به پرواز زیبای پرندگان توجه می‌کنم و حسرت می‌خورم که چطور برخی از آن‌ها با قدرت و مهارت شاهین و عقاب به آسمان پرواز می‌کنند.

برداشت: شب زلف تو که داستانش را نمی‌دانم، کسانی که در حساب و کتاب به مشکل خوردند، چه مشکلی را تحمل کردند.

برداشت: دل پر از زندگی و نشاط را از آن گروه جستجو کن، زیرا آن‌ها با یک نگاه شگفت‌انگیز و جذاب، به شدت دچار عشق و شیدایی شدند.