غزل شمارهٔ ۳۴۹۱

برداشت: تا زمانی که درخت تو رشد کند و سروها به خاطر احترام به آن از زمین بلند شوند، هیچ‌کدام از آنها از پای خود پایین نمی‌آیند.

برداشت: از دیدن تو خوشايندها به عید رسیدند، تا جایی که دو ابروی هلالی تو به هم نزدیک شدند.

برداشت: موهایت را به هم نزن، زیرا در این میان افرادی بسیار با ارزش وجود دارند.

برداشت: می‌توان بنا را دوباره ساخت وقتی کعبه خراب شده است، اما افسوس بر دل‌های سنگی که قلبی را آزرده کرده‌اند.

برداشت: در روز قیامت، آیا ممکن است دانه‌هایی که در این زمین شور و بی‌ثمر گیر افتاده‌اند، دوباره سبز و زنده شوند؟

برداشت: زمانی است که افرادی که دل‌های پاک و صادق دارند، به خاطر اینکه سکوت، راهی برای جلوگیری از سخن گفتن در برابر یأجوج (نماد فتنه و هرج و مرج) شده است، تصمیم می‌گیرند تا از زبان‌های خود استفاده کنند.

برداشت: در این میهمانی، من به خشم و حسادت به آن شعله‌های آتش نگاه می‌کنم که با یک ناله دردناک، از میان شعله‌ها به بیرون پریده‌اند.

برداشت: صائب می‌گوید: در این دایره‌ی زندگی، افرادی مانند ماه وجود دارند که با تحمل سختی‌ها و مبارزه، هرگز سرمشق و نان الهی را از دست نداده‌اند و به راحتی و آرامش رسیده‌اند.