غزل شمارهٔ ۳۴۹۰

برداشت: افرادی که با درک و بصیرت از زنجیره محدودیت‌های تو رهایی پیدا کرده‌اند، در واقع نادانانی هستند که بر روی موقعیت و قدرت خود پا گذاشته‌اند و از ارزش‌های آن غافل‌اند.

برداشت: دیوارها و سقف‌ها به خاطر اشتیاق تو آرامش ندارند و کوه‌ها با دامن صحرا در آمیخته‌اند.

برداشت: هر گام تو بدون هدف و توجیه، مانند دورانی است که بر روی یک نقطه ثابت می‌چرخند و فقط در همان محل می‌زنند.

برداشت: اشک‌های تو در هر جا پخش شده و مانند جواهرهایی درخشان، نشان از عشق و عمق احساساتت دارد؛ به طوری که دیگران به خود می‌بالند و از تجربه‌های عمیق دریایی سخن می‌گویند.

برداشت: به محض این که قدمی برای رسیدن به فیض و برکات برداری، روشن‌ترین و باارزش‌ترین گوهرها بر روی خارها و مشکلات خیره کننده‌ای که وجود دارند، پا گذاشته‌اند.

برداشت: در جهان مجرد و غیرمادی، سبکی و راحتی وجود ندارد؛ چرا که حتی به پرواز پرندگان هم دچار مشکل هستند و این به وضوح نشان می‌دهد که دشواری‌هایی در عالم وجود دارد.

برداشت: مجنون از دل سوخته‌اش به یاد هر خیمه سیاهی که در دشت برپا شده، سخن می‌گوید.

برداشت: آسمان بدون سر و پا، دایره‌ای را بیرون چیده است، درست همان جایی که پرده دل‌ها را برپا کرده‌اند.