غزل شمارهٔ ۳۴۸۸

برداشت: هر جمعی به دلیلی به چیزی وابسته‌اند، اما عارفان و بیداردلان به نسیم صبح گرايش دارند.

برداشت: برای بهشت گروهی از افرادی که از دنیا رفته‌اند، هوایی متفاوت و تازه فراهم کرده‌اند.

برداشت: درست است که بر گردن منصور، نشانه‌ای از خامی و ناپختگی وجود دارد، اما آیا می‌شود میوه‌ای رسیده و پخته را از درختی که هنوز نارس است، آویخت؟

برداشت: پرده را کنار بزن، زیرا مانند ابرهای آشفته، هر حجابی که در برابر چشم‌ها قرار دارد، برمی‌افتد.

برداشت: تا وقتی که کسی نتواند به موی وسطی تو دسترسی پیدا کند، زلف سیاه تو را تا کمر آویخته‌اند.

برداشت: چشم بازیگوش تو به عیب‌های دیگران توجه دارد، در حالی که اگر بخواهی، می‌توانی صد آینه را ببینی که در مسیر تو آویزان‌اند.

برداشت: ساده‌لوحانی که خود را از دردهای درونشان غافل کرده‌اند، به زرق و برق و زیبایی‌های ظاهری دل بسته‌اند و از وضعیت واقعی خود بی‌خبرند.