غزل شمارهٔ ۳۴۸۷

برداشت: او فقط به خاطر حرفی که گفته‌اند، مانند یک شیء بی‌روح به نظر می‌رسد. هیچ جوهر واقعی یا معنایی در او نیست و فقط سخنی به وجود آمده که بدون عمق و معناست.

برداشت: دل‌های ستاره‌داران روشن و پرنور همچون آب، به خاطر وجود تو و زیبایی‌هایی که آفریده‌اید، نرم و لطیف شده است.

برداشت: چشمان زیبا و دل‌فریبش مانند آبی است که برای آن سیب زیبا و خوش‌نما آماده کرده‌اند، در حالی که جهان به دور او می‌گردد و زیبایی‌اش را به تصویر می‌کشد.

برداشت: در گوشه‌ای از ویرانه، گنجی وجود دارد که فرشی از زر و سیم برای انسانی با زیبایی خاص بافته شده است.

برداشت: از گرد و غباری که حضور تو ایجاد کرده است، هر جا که نگاه کنی، پرندگان زیبا و خوش‌صدا مشغول سخن گفتن هستند.

برداشت: موهای سیاه و خوش‌بویت همچون سایه‌ای بر دامن وجود من افتاده است و این باعث شده که حال و هوای خاصی به زندگی‌ام ببخشد.

برداشت: در قلب سنگی معشوق، آتش عشق خاموش شده است و به همین خاطر، آنها برای سرگرمی من به تدارک یک جشن و شادی پرداخته‌اند.

برداشت: به خاطر آتش گل، هوای اطراف پر از شور و شوق شده و بلبلان از این الهام، شروع به سرودن آوازهایی زیبا و رنگین کرده‌اند.

برداشت: خوشحالم که غم‌های باارزش تو باعث شده‌اند کسی مثل من با دل سوخته به وجود بیاید.

برداشت: نقطه، دایره، قطره و دریا همه چیزهایی هستند که بر اساس خودخواهی انسان‌ها شکل گرفته‌اند و این خودپرستی باعث شده که آنها به منیت و خودبینی دامن بزنند.

برداشت: این شعر به حال افرادی اشاره دارد که با بی‌توجهی و غفلت زندگی می‌کنند، گویی که در حال حاضر دچار مرگ معنوی شده‌اند. آنها در حالی که باید برای آغاز یک روز تازه و پرمعنا آماده شوند، به جای آن، به صورت غفلت‌آمیز و بی‌هدف در پی زندگی پیش می‌روند، مثل افرادی که کافنی بر تن دارند و از حقیقت زندگی فاصله گرفته‌اند.

برداشت: افرادی که فقط به ظاهر و لباس اهمیت می‌دهند، مانند حباب‌هایی هستند که بدون توجه به درون خود، فقط به زیبایی ظاهری می‌پردازند و از خودشان فقط یک پوشش ایجاد کرده‌اند.

برداشت: عارفان با چشمِ پاک و خالص خود، همچون شبنمی که بر روی گل‌ها نشسته است، توانسته‌اند دل‌های خود را مانند چمنی زنده و سرسبز بسازند و زنگار و کدورت را از آن بزدایند.