غزل شمارهٔ ۳۴۸۶

برداشت: عاشقان به خاطر آن لب شیرین، کلامی دلنشین و زیبا ساخته‌اند و افرادی که به بوی خوش آشنا هستند، لطافتی از نسیم چمن را به تصویر کشیده‌اند.

برداشت: در این بیت بیان شده است که قلم به مانند مویی است که وجود انسان را از دو دنیای مختلف می‌سازد و نتیجه‌اش زلف سخن است. به عبارتی دیگر، اینجا اشاره به تأثیر عمیق کلمات و بیان در شکل‌گیری شخصیت و وجود فرد دارد.

برداشت: کی کسی به باغی بدون رنگ می‌تواند دست یابد؟ مگر بلبلانی که در این چمن سبز زندگی کرده‌اند.

برداشت: در یکی از گوشه‌های این مهمانی بمان و به صحبت‌هایی گوش کن که عده‌ای بارها از لفظ پیمانه داستان‌ها و سخنان دلنشین سروده‌اند.

برداشت: من در تلاش و کوشش خود، آنچنان زحمت کشیده‌ام که عرق من به جای آن که بر روی زمین بریزد، تبدیل به خون شده و این خون به مانند مشک خوشبوی ختن برای من درآمده است.

برداشت: به زودی زبانی که در قفس است، به آرزوی خود خواهد رسید. افرادی که با زیبایی‌های چمن آشنا هستند، این خوشحالی را خواهند فهمید.