غزل شمارهٔ ۳۴۷۸

برداشت: دل او تحت تأثیر اشک‌های من قرار نمی‌گیرد، مثل اینکه سیل نمی‌تواند کوه را تغییر دهد یا تحت تأثیر قرار دهد.

برداشت: من به قدری از وابستگی‌ها و علاقه‌هایم خالی‌ام که ویرانه‌ام، و وقتی سیل به خانه‌ام می‌آید، هیچ رنگی به آن نمی‌زند.

برداشت: غم و اندوه دنیا چه تأثیری بر روح شاد و خوش‌ذاتی من دارد؟ مانند این است که تصویر در آینه جای کم‌تری را اشغال نمی‌کند.

برداشت: با اینکه من با مضراب بسیار با ارزشی ساز می‌زنم، اما موسیقی من نتایجی ندارد و تاثیرگذار نیست.

برداشت: آیا ممکن است که دل سخت تو نرم شود؟ وگرنه، اشک‌های من نمی‌توانند این سنگ را به حرکت درآورند.

برداشت: دل من از درد تیغ تو همچون خاکی شده است که در برابر ضربه های تند و برنده، به شدت آسیب دیده و تغییر شکل داده است. اما در عوض، دل سنگی تو تحت تأثیر این دردها و شکستگی‌ها تغییر نکرده و بدون هیچ نشانه‌ای از تلاطم مانده است.

برداشت: روشنی آینه از جوهر خالص و زیبایی چهره ناشی می‌شود و همچنان که زیبایی واقعی تحت تأثیر خطوط و نقاشی‌های غیرواقعی قرار نمی‌گیرد.

برداشت: دل من از شدت غم و اندوه اینقدر سنگین شده که دیگر توانایی تحمل را ندارد. اشک‌های من به اندازه‌ای فراوان است که می‌تواند هر چیزی را جابجا کند، اما این دل سنگین من را نمی‌تواند تغییر دهد.

برداشت: انقلاب و شور و حال درونی من، هرگز چهره سوختگان را تغییر نمی‌دهد.

برداشت: هیچ بار سنگینی از من به آسمان نمی‌رسد و این دایره زندگی را نمی‌تواند تنگ‌تر کند.

برداشت: من آنقدر از مشکلات و سختی‌های زندگی خسته شده‌ام که دیگر نمی‌توانم از سفر و دوری از دیگران ترسید یا احساس ناراحتی کنم.