غزل شمارهٔ ۳۴۷۷

برداشت: عشق و شوق من به تو را هیچ کس نمی‌داند، حتی قاصدی که بی درد است؛ فقط خدا می‌داند چقدر به تو مشتاقم!

برداشت: سعی کن که مانند کاه سبکی و آزاد باشی، زیرا که کاهربا (شخصی با قدرت جذب) این روش جاذبه را درک می‌کند.

برداشت: چنانچه کسی همچون فرهاد ویژگی‌های برجسته و انسانی دارد، تیشه‌ای که در دست دارد را به عنوان نمادی از قدرت و عزم خود می‌بیند و آن را با افتخار بر سر خود می‌گذارد.

برداشت: اگر دل سرگشته من در طوفان سختی، بوته خاری ببیند، به خوبی می‌فهمد که چه راهی را باید برود.

برداشت: چشم همیشه بیدار تو، گاهی خوابیده و گاهی سرخوش و مست است، اما چطور می‌تواند حال من را بفهمد؟

برداشت: صائب، از لاله‌های زیبا و دلنشین چه انتظاری می‌توان داشت؟ گل‌هایی که عمر کوتاهی دارند، چگونه می‌توانند مفهوم وفاداری را درک کنند؟