غزل شمارهٔ ۳۴۷۶

برداشت: بی تو، نفس‌هایم چنان تند و سریع می‌شود که گویی از شدت احساس و دلتنگی، صدای زنگ جرس به گوش می‌رسد.

برداشت: من در سفری بی‌خبر و ناآگاه به جایی رفته‌ام که در آن، هر خار و خاشاکی خبر از مراقب و نگهبان می‌دهد.

برداشت: اگر صدای ناله‌ی پرنده‌ای که در قفس محبوس است شنیده می‌شد، گل، که نشانه‌ای از زیبایی و زندگی است، به خاطر این غم و ناله به قفس می‌آمد.

برداشت: دل به سرعت از این سرزمین خطرناک ویران عبور کرد، به‌طوری که از هر زخم و آسیبی که داشت، صدای زنگ جرس شنیده می‌شد.

برداشت: آرزوها مانند خار و علفی نیستند که به پایان برسند. در غیر این صورت، با حرارت و اشتیاق تو، که همیشه وجود داشته، به سادگی از بین می‌رفتند.

برداشت: به چه دلیل کسی را به زندان انداختند که در زندگی همه افراد مفید و لازم بود، مانند آب که برای هر چیزی ضروری است؟

برداشت: در شرایط سخت و بی‌پولی من، چه دلیلی برای خوشحالی و خنده وجود دارد؟ اگر من به شدت احساس تنهایی و فشار کنم، آیا این وضعیت قابل تصور است که به چیز دیگری فکر کنم؟

برداشت: اگر آن دشمن جان بر سر کسی می‌آمد، دیگر نیازی به پرسش و سوال در دیوان قیامت نبود و همه چیز روشن می‌شد.

برداشت: اگر حقیقت به ما نشان می‌داد که چه بسا بوالهوسان هم در کنار تو زندگی می‌کنند، حتی اگر مثل سگی بی‌فایده باشند.

برداشت: اگر آن معشوقه بازیگوش واقعاً دلی پر از درد عشق داشت، هرگز به سراغ دلجویی و آرام کردن خواسته‌های دیگران نمی‌آمد.