غزل شمارهٔ ۳۴۷۵

برداشت: به طور ناگهانی یاد چشمان سیاه تو برایم زنده شد و ارزش نگاه تو در ذهنم تداعی شد.

برداشت: وقتی تیر بی‌رحمی سرنوشت را دیدم، به یاد صف زیبا و مژه‌های سیاه تو افتادم.

برداشت: به دل ساده‌ام، ناگهان نگاه بی‌اختیار به تصویری افتاد که مانند ماه زیبا بود و به یاد تو افتادم.

برداشت: در درختی بی‌گناه، نوری را مشاهده کردم که یاد نگاه تو را در ذهنم زنده کرد.

برداشت: پرنده‌ای در حال آویزان شدن از شاخه یک گل بود و حرکات زیبای تو ناگهان به یادم آمد.

برداشت: موهای پرپیچ و خم و زیبایی را در کنار آتش دیدم و به یادم آمد که زلف خورشید، پناه تو بود.

برداشت: صائب با دیدن برق نوری که بر روی کاه و خرمن افتاد، یادم افتاد که چقدر دلتنگ تو هستم و سینه‌ام پر از آه است.