غزل شمارهٔ ۳۴۷۱

برداشت: سر ما که آزاد و بی‌قید است، هیچ‌گاه به واسطه‌ی افسر یا مقام بالا به زانو درنخواهد آمد و نمی‌گذارد تا برتری دیگری بر آن سلطه یابد.

برداشت: هر کسی که در اینجا از نعمت شهادت بهره‌مند شود، دیگر هرگز از نزول رحمت و فیض الهی بی‌خبر نخواهد بود.

برداشت: عشق به عقل اجازه نمی‌دهد که روی کاغذ به شکل منطقی و معقول بیان شود. عشق نمی‌تواند در قالب کلمات منظم و مرتب قرار بگیرد.

برداشت: تحمل بی ثمری برای افراد کم عقل امکان‌پذیر نیست، همان‌طور که بید نمی‌تواند بدون دلیل به خود آسیب بزند.

برداشت: وقتی که وجود انسان به سمت رشد و تعالی برود، نیازی به خرج و فدیه برای روحش نیست و روح به راحتی می‌تواند جان تازه‌ای بگیرد، درست مثل آتش که از یک منبع گرم و روشن به بیرون نمی‌زند.

برداشت: گل با یک نگاه زیبا می‌شود و افسوس که بلبل ما جسارت پرواز ندارد.

برداشت: کسانی که بخیل هستند، هرگز هدیه و بخشش را نمی‌پذیرند. در حالی که برای ما باران هم از آسمان نمی‌بارد، چون سرچشمه‌ای از گوهر و ارزش‌های واقعی نداریم.

برداشت: دل آزاده ما از همه نگرانی‌ها و غم‌های دنیا رهایی یافته است. در مکانی که پر از ترس و وحشت است، صیاد نمی‌تواند به راحتی کبوترها را بگیرد.

برداشت: آگاه باش که اگر به خودت مغرور شوی و فقط خود را ببینی، ممکن است به دام مشکلات و چالش‌های بزرگی بیفتی.

برداشت: نیازی به شمع و روشنایی نداریم، چرا که زیبایی و ناز چهره‌ی تو همچون گل سرخ است و به خودی خود هم درخشندگی و جاذبه دارد.

برداشت: آنچه بر من آشکار شده است، از لطف حق است که پرده از روی گناهانم برداشته نشود و در قیامت رسوایی به بار نیاورد.

برداشت: آموختگان آداب و رسوم، در جامعه به گونه‌ای رفتار می‌کنند که مانند سروهای بلند و خوش قد و قامت، از دیگران متمایز هستند. اما فاخته‌ای که ما به آن اشاره داریم، ممکن است به دلیل وضعیت خاص یا ضعف خود نتواند به اوج دست یابد. به عبارتی دیگر، بیانگر این است که برخی افراد با وجود ظاهری زیبا و شایسته، ممکن است نتوانند در زندگی اجتماعی و فرهنگی جایگاه واقعی خود را پیدا کنند.

برداشت: عزت و کرامت عشق را حفظ کن تا شعله‌ای که در آغوش سمندر قرار دارد، خاموش نشود.

برداشت: هر کسی که بتواند به‌خوبی احساسات و افکار دیگران را در کلام خود بیان کند، نباید به سادگی و بی‌دقتی به انتقاد و قضاوت مردم بپردازد.

برداشت: این بیت به این معناست که ارزش و اهمیت گوهرها از طریق افرادی با دانش و ذوق سنجیده می‌شود. به همین ترتیب، شاعر اشاره می‌کند که سخن و کلام زیبا نیز تنها از سوی فردی با درک و توانایی مناسب مورد توجه قرار می‌گیرد و نیازی به خودپسندی و ناز ندارد.

برداشت: هرگاه که بینایی درست به هر کسی اعطا شود، اگر به او گوهری به ارزش بالا و سنگی بی‌ارزش بدهند، غیر ممکن است که این دو را در یک سطح و برابر ببینند.

برداشت: موجی که از تیغ تو برمی‌خیزد، هرگز به کنار نخواهد رفت و هیچ چیزی از این آب نمی‌تواند برود و شنا کند.

برداشت: در ترازوی سنجش، کسی به اندازه بهای واقعی او نمی‌تواند قرار گیرد. این نشان می‌دهد که کسی که ارزش معنوی و مادی را با هم بسنجند، نمی‌تواند به درستی بین خانه خدا و بتکده قضاوت کند.