غزل شمارهٔ ۳۴۷۰

برداشت: هرکس در اینجا درد و پشیمانی را از دل خود تصویر نکند، در روز قیامت نمی‌تواند با قلبی پاک و صاف نفس بکشد.

برداشت: هر کس می‌خواهد ارزش و مقام بالایی داشته باشد، بهتر است امروز از انتقاد و سرزنش دیگران ناراحت و مجروح نشود.

برداشت: تا زمانی که از آن یارِ رفته خبری نگیریم، اشک‌های ما بر دامان ما نخواهد نشست و آرام نخواهد گرفت.

برداشت: عشق آتشینی که در دل فرد سوخته‌ای وجود دارد، هرگز او را تسلیم و بی‌تحرک نمی‌کند، تا زمانی که زیبایی و جلال روز قیامت به حقیقت بپیوندد و گلابی از گلستان آن روز به دست آید.

برداشت: عشق بسیار ارزشمند و سنگین است، بنابراین طبیعی است که در زیر حضور آن سایه، حتی درختان بلند هم نتوانند ایستادگی کنند و رشد کنند.

برداشت: خود را به شادابی و خنده مشغول کرده‌ام، در حالی که دیگران به من ایراد می‌گیرند. اما آیا این موضوع مهم است وقتی که کسی نمی‌تواند بر سر من سایه‌ای از سلامتی بیفکند؟