غزل شمارهٔ ۳۴۶۸

برداشت: چند بار می‌توان به انگشت کسی وابسته بود و از او شیر بگرفت؟ تا چه زمانی می‌توان از کیستی خاصی بهره‌مند شد و از آن استفاده کرد؟

برداشت: شوخی حسن دیگر تمام شده و رازها فاش شده است. ابر نمی‌تواند برق را به زنجیر بکشاند و این امر ممکن نیست.

برداشت: صدف ما نمی‌تواند زخم‌های ما را بپوشاند، زیرا زخم‌های ما به اندازه‌ای عمیق هستند که مانند آب از سرچشمه‌ای خطرناک جاری می‌شوند.

برداشت: کسی نمی‌تواند از من سخن عاشقانه‌ای بگوید، چون چگونه ممکن است کسی طعمه‌ای را از دهان شیر به‌راحتی بگیرد؟

برداشت: اگر در برابر سیلاب امنیتی وجود ندارد و خرابی حتمی است، چرا باید کسی منتظر باشد تا دیگران آن را تعمیر کنند؟

برداشت: هر کسی که بزرگواری و بخشش را بشناسد، لذت آن را درک می‌کند و از احساس شرمندگی بابت گناهی که انجام نداده، رنج می‌کشد.

برداشت: نابرده رنج، میسر نیست ناز! خواب کسانی که دچار عشق و شیدایی هستند، در واقع نوعی آموزش جنون و دیوانگی است. حالا باید مشخص شود که چه کسی زحمت تعبیر و تفسیر این خواب‌ها را به خود می‌دهد!

برداشت: اگر گره‌ای در رشته وجود داشته باشد، چگونه می‌توان جوهر عشق را آزاد کرد؟ چگونه می‌شود که قلبی که در زلف پیچیده است، پای خود را از این گره بیرون بکشد؟

برداشت: در دامن سینه‌ی طبیعت و جست‌وجوی حقیقت، پایانی وجود ندارد. پس، چه امیدی وجود دارد که کسی در نیمه‌های شب خود را به زحمت بیاندازد و تلاش کند؟

برداشت: هرچند که تیر به هدفی در خاک شلیک می‌شود، اما می‌توان از طریق دست نوازش، روزی و برکت را به دست آورد.