غزل شمارهٔ ۳۴۶۷

برداشت: چطور دل می‌تواند از آن موهای زیبا جدا شود، در حالی که کسی نمی‌تواند از دو دنیا به یکباره دست بردارد؟

برداشت: تعجبی ندارد اگر از گریبان عیسی، سوزنی بیرون آید که خارها را از راه انسان‌ها برمی‌دارد.

برداشت: باید شکرگزار باشیم و گله نکنیم، زیرا اگر کسی به خاطر خدا بیشتر از دیگران سختی ببیند، ارزشش بیشتر است.

برداشت: از خواب سنگین مرگ برخیز و تحمل کن، زیرا در این دنیا هر کسی بیشتر می‌تواند بار مشکلات را به دوش کشد.

برداشت: دل آگاه از خواب غفلت بیدار می‌شود و بارهای سنگین یک کاروان را کسی که رهبر کاروان است، به دوش می‌کشد.

برداشت: اگر گردی از کسادی و نابودی به خاک برگردد، بهتر از آن است که نگین با ارزش را به خاطر خریدار نازپرورده رها کنی.

برداشت: هر کسی که با صداقت و نیت پاک از دل پریشان خود رهایی یابد، می‌تواند مانند صبح، عالم را بیدار کند و روشنایی به آن بخشد.

برداشت: سرکشی و گردن‌کشی ویژگی کسانی است که سنگدل و بی‌احساس هستند، مانند فردی که شمشیری را از دست کسی در کوهستان می‌کشد.

برداشت: اگر سکوت دلنشینی لب‌های من را نوازش کند، در دامان آینه همچون طوطی، تصویر خود را به سختی می‌بیند و جلا می‌گیرد.

برداشت: کسی که برای رسیدن به عشق و محبت، از موانع و سختی‌ها عبور کند، می‌تواند عطر آن محبت را استشمام کند.

برداشت: افراد حقیقت بین، در مکان‌های مقدس مثل دیر و حرم، مشغول رفت و آمد نیستند. آنها مانند کسی هستند که در جستجوی مقصدی نا مشخص در تاریکی به دیوار‌ها دست می‌زنند.

برداشت: نگاه خالص و بی‌غش، همچون خاکی است که در برابر اهل حقیقت قرار می‌گیرد. اگر این‌گونه نباشد، پس چرا آینه باید غصه‌ی دیدار را در دل داشته باشد؟