غزل شمارهٔ ۳۴۶۶

برداشت: آیا نیرویی هست که مرا به سوی محبوب بکشاند؟ آیا چیزی هست که روح من را از این دیوار پایین بکشد؟

برداشت: اگر نگاه خالص و بی آلودگی به خاک داشته باشیم، امروز با زمین برابریم؛ وگرنه چرا آینه باید حسرت دیدار را تحمل کند؟

برداشت: اگر این لذت عذاب آوری است که من تجربه کرده‌ام، باید برای anyone که از این درد رنج می‌برد، افسوس خورد.

برداشت: از این دنیا دلسرد شوید، زیرا این خاک سیاه باعث می‌شود که چشم و دل بیدار شما را به خواب فرو ببرد.

برداشت: هیچ خردی نمی‌تواند از دنیای گل و زیبایی‌ها خارج شود. اگر کسی نابیناست، چرا باید با دست به دیوار تکیه کند و حرکت کند؟

برداشت: اگر طوطی در جنگ و گفتمان خود، از صحبت‌های مجلس خارج شود، مانند اینکه در آینه‌ای تنگ زنگار نشسته باشد.

برداشت: لب پیمانه چیزی نمی‌گوید، مگر آنکه صحبت از آن دانه‌های گران‌بها باشد که در آن نهفته است.

برداشت: دل مردم آزاده نباید از خشکسالی و بی‌ثمر شدن درخت سرو ناراحت شود، چرا که این درخت نمی‌تواند زخم و آزار را تحمل کند.

برداشت: مسیحا سر خود را از گریبان بیرون می‌آورد و سوزنی که از پاهای عابران، خار را می‌کشد.