غزل شمارهٔ ۳۴۶۴

برداشت: دل‌های پیر و سالخورده، غمگین و دلشکسته هستند. کسانی که قامتشان خمیده شده، نشان و علامتی از درد و اندوه را همچون نگین در دل دارند.

برداشت: در دل هر کسی یک راز کوچک پنهان است که مانند دریا از جواهرات تلخ و غم انگیز متراکم می‌باشد.

برداشت: اگر نوشیدنی راز عشق را از لب جام فشاند، پس سزاوار است که آن راز در محله‌ی خراباتی‌ها پنهان بماند.

برداشت: سخن از شوق و محبت به چهره توست که همچون آتش بی‌وقفه و بدون امنیت می‌سوزد. زیباترین ویژگی تو همین است که دل را می‌سوزاند.

برداشت: دانه‌ای که در کنج لب و گوشه چشم قرار دارد، همیشه به دنبال دزد است و در حالت آماده‌باش به سر می‌برد.

برداشت: دهانت را به دریا نبر، صائب؛ زیرا که غذای صدف از در بسیار ارزشمند به دست می‌آید.