غزل شمارهٔ ۳۴۵۹

برداشت: مردان واقعی در درون و بیرونشان صفا و پاکی دارند؛ آنچه در این آینه‌ها می‌بینید، فقط نمای ظاهری است.

برداشت: اشرافیت و بزرگی به خودنمایی نیاز ندارد، زیرا مانند زره که جوهر و ارزشی در زیر لباس دارد، ارزش و اصل افراد بزرگ هم در باطن و وجودشان نهفته است.

برداشت: هر چیزی که به تکرار دیده شود، به سرعت از یاد می‌رود و فراموش می‌شود، مانند ماه نو که فقط یک بار در هر ماه قابل مشاهده است.

برداشت: اگر کاه از انتهای دیوار بیرون نیاید، نشان‌دهنده نقصی در نیروی جاذبه زمین است.

برداشت: فقر می‌تواند نیازهایی را در دل‌های غیرتمند ایجاد کند، و در این حال، از درویش‌ها می‌توان طلب دعا کرد.

برداشت: هرکسی که در محدودیت‌ها و خودخواهی‌های خود بماند، توانایی حرکت و پیشرفت ندارد. اما اگر کسی از این محدودیت‌ها فراتر رفته و خود را فراموش کند، می‌تواند در هر جا و هر زمان حضور داشته باشد و از زندگی لذت ببرد.

برداشت: غرور و خودبینی را از خود دور کن، زیرا مانند حبابی است که دریا را ترک کرده و با دمیدن باد از آن جدا شده است.

برداشت: من از حال خود خبری ندارم و از بی‌خیالی و سردرگمی دلم نمی‌دانم در کجا و چه وضعیتی قرار دارم.

برداشت: اندکی از محبت و عشق تو هرگز به هیچ قیمتی نمی‌ارزد، چرا که هر چیز نایابی با ارزش‌تر از آن است.

برداشت: جانم با بوسه آن غنچه تازه و سرزنده شده است، زیرا صحبت‌های خوش و روح‌افزای او مرا شاداب می‌کند.

برداشت: هر کسی که از خود تواضع نشان دهد، مانند ماه نو در میان مردم قابل توجه و دیده می‌شود.

برداشت: از دامن صبحگاهان که پر از احساس و امید است، دلگیر نشو، زیرا پیروزی‌ها و موفقیت‌ها در این زندگی پنهان است و باید آن‌ها را جستجو کرد.