غزل شمارهٔ ۳۴۵۷

برداشت: هرچند آن سرو زیبا در همه جا حضور دارد، اما پیدا کردن مکان او کار آسانی نیست.

برداشت: مردم به خاطر حیرت و شگفتی خود در خواب و بی‌هوشی به سر می‌برند، در حالی که حقیقت این است که او همیشه و در همه جا در میان همه است.

برداشت: امکان ندارد که تو از من دور شوی؛ زیرا شفافیت دل‌ها باعث می‌شود که همیشه تو را ببینم.

برداشت: هر کسی که از دکان تو قصد سفر کند، حتی اگر به بهشت برود، در واقع در حال بازگشت به عقب است.

برداشت: محبت و یاد تو در دل ما وجود دارد، اما تصوری که از تو داریم، با آنچه در واقعیت هستی فاصله دارد، مشابه تصویر در آینه که از خود آن جداست.

برداشت: در جستجوی حقایق و دانش، یافتن افرادی که بتوانند راه را به ما نشان دهند، بسیار سخت است. در حقیقت، در هر جایی نشانه‌هایی از زندگی و جاودانگی وجود دارد، اما مشاهده و درک آن‌ها نیاز به بصیرت و تلاش ویژه‌ای دارد.

برداشت: صاحب‌نظران که در دل داغ و درد دارند، مانند مشک خوشبو در شکم غزالان سرزمین ختا هستند.

برداشت: دل سخت تو از شوق و دلتنگی ما بی‌خبر و آسوده است. آیا آن کسی که نشانه‌گذار راه است، از وضعیت خود و متوجه شدن از ما خبر دارد؟

برداشت: هیچ راهی نیست که در را به روی او باز کنند، زیرا او از کسانی است که در گروه مردان خدا قرار دارد.

برداشت: سر آزاد و مشکلاتی که دولت ایجاد می‌کند، بعید است که شمشیر بر فرق من بیفتد، چرا که از بالای پرنده‌ای بزرگ و مقدس به من می‌رسد.

برداشت: مسافر یا رهگذری که دنیای مادی را پشت سر می‌گذارد و بار سنگینی ندارد، در مسیر خود با مشکلات و موانع رو به رو می‌شود که در اینجا به مانند خارهایی در راهش هستند. اما او با دعا و نیایش، به نوعی با این چالش‌ها مواجه می‌شود و امیدوار است.

برداشت: هر کسی که در این مسیر فداکاری کرده و جان خود را داده، به حقیقت و مقصدی عمیق دست یافته است. همچنین هر کس که از جایگاه خود حرکت کرده، در حقیقت در جایگاه درست و معناداری قرار دارد.

برداشت: از محبت و گرمای وجود تو، دل‌ها که غمگین و افسرده بودند، دیگر افسرده باقی نمی‌مانند. وجود تو مانند نفس‌های آزادکننده‌ای است برای کسانی که در درون خود درد و رنج دارند.