غزل شمارهٔ ۳۴۵۵

برداشت: هر کسی که نگاهش به آن قسمت از ابرو باشد، دلش همیشه به یک تار مو وابسته و آویزان است.

برداشت: کسی که آن چهره زیبا و دل‌نشین را ببیند، نمی‌تواند دلش را از دیدن خیابان‌های بهشت برهاند.

برداشت: خط لبان زیبا از چهره دلپذیرتر است و سبزه، جلوه‌ای متفاوت به آب رودخانه می‌دهد.

برداشت: افرادی که خیال‌پرداز هستند، گویند در محافل خصوصی صحبت‌ها را به شمار می‌آورند، جایی که فرصتی برای بیان عواطف و افکار واقعی وجود دارد.

برداشت: درون ما از آنچه که در ظاهر دیده می‌شود، روشن‌تر است و حقیقت ما در پس آینه واضح‌تر از آن چیزی است که به‌نظر می‌رسد.

برداشت: در نظر یک عارف آگاه، سنگ و طلا هیچ تفاوتی ندارند. در واقع، مانند صدفی که در درون خود گوهر را حفظ می‌کند، انصاف مانند ترازو است که به اندازه‌گیری ارزش‌ها کمک می‌کند.

برداشت: چشمانش به جوی آب دیگران می‌نگرد، مانند حبابی که روزی به وجود می‌آید؛ زیرا هر کسی که از قدرت دست و بازوی خود بی‌بهره باشد، چگونه می‌تواند به موفقیت برسد؟

برداشت: هرکه آگاهی و درکی عمیق از جهان داشته باشد، می‌تواند واقعیات و حالات مختلف زندگی را به وضوح ببیند.

برداشت: به سختی می‌توان گوهرهای نایاب را پیدا کرد و جالب است که به افرادی که در جست‌وجوی خداوند هستند باید رحم کرد، زیرا یافتن حقیقت برای آنان دشوار است.

برداشت: هر کسی که بدون داشتن جاذبه و کشش از جایش بلند شود، نتیجه‌اش فقط زخم و آزار خواهد بود.

برداشت: در گلستانی که یک گل وحشی وجود داشته باشد، پرندگان عاشق و گل‌ها همگی بی‌خیال و بی‌متانت خواهند شد.

برداشت: سوز دل ما از روی یک دلیل خاص نیست، بلکه به مانند لاله‌ای که در دل غم می‌روید، در این جای غم‌انگیز و به صورت خودجوش، وجود دارد.