غزل شمارهٔ ۳۴۵۳

برداشت: هر لاله‌ای که بر سینه دشت‌های خشک و بی‌آب شکفته شود، نشانه‌ای از عشق و دلتنگی است که در دل مجنون وجود دارد.

برداشت: هر چه دور و بر ما شلوغ و پرهیاهو باشد، نمی‌تواند باعث تضعیف عواطف و احساسات واقعی‌مان شود؛ زیرا مانند قطعه‌ای از آب که در ابر گیر کرده، در درون جیحون و طبیعت بزرگ وجود دارد.

برداشت: اگر ورق ورق ناز و لطافت باشد و زیبایی با انصاف در آید، خدایا آن نوشته زیبا چه معنایی دارد؟

برداشت: هرچند که ستمگری و مشکلات بر سر راه هستند، اما همچنان حیات و عشق مجنون، که نمایانگر عشق عمیق و واقعی است، در کمال خود باقی است.

برداشت: خوشحالی و سرزندگی در این دنیا پر از درد و مشکلات وجود ندارد، زمانی واقعاً خوشحال خواهیم بود که از این دنیا خارج شویم.

برداشت: هرچند که به نظر می‌رسد دنیا زیبا و رنگارنگ است، اما وقتی به عمق آن نظر کنی، خواهی دید که در دل این دنیا درد و رنج زیادی نهفته است.

برداشت: کیست که بتواند با او به گفتگو بپردازد؟ هر کسی که پشت به انحنا و پیچیدگی‌های بحث همانند افلاطون باشد.

برداشت: زندگی و وقایع بر افراد تأثیر می‌گذارد و بعضی موقع‌ها بر کسانی که به نوعی با هنر یا زیبایی سروکار دارند، سنگینی می‌کند. در اینجا به نوعی برای این افراد حس همدردی و دلسوزی وجود دارد، به ویژه کسانی که در زمرهٔ زیبایان و باخلاقیات متناسب هستند.

برداشت: دلمان از غم و اندوه بی‌حساب درد نمی‌کند، زیرا حتی جغدی که در گوشه‌ی ویرانه نشسته، می‌تواند ابهت و عظمت را ببیند.