غزل شمارهٔ ۳۴۴۹

برداشت: آسمان همچون جامی از محفل انسان‌های بزرگ و نیکوکار است و گردش زندگی باید به خوشایندی و رضایت آنها باشد.

برداشت: هیچ انگشتری از دستورات سلیمان بر روی گردش آسمان و زمین وجود ندارد که بتواند آرزوهای دل مردان را برآورده کند.

برداشت: در دل دردی که به چشم غزال می‌زند، دیگر خواب عمیق ممکن است خیلی راحت ترک شود، اگر که آنجا جایی برای مردان واقعی باشد.

برداشت: شیشه، تحت تاثیر آرایشگری دختر گل، مانند لعل (جواهری قرمز رنگ) شده است. این نشان می‌دهد که زیبایی و جذابیت، چشم‌نوازتر از آنچه که در نگاه مردان کامل باشد، می‌تواند باشد.

برداشت: دانه‌ای که سوخته است، نشانه‌ای از خاک کسانی است که فراموش شده‌اند. آرزویی که در دل مردان پنهان مانده است.

برداشت: اگر در میانه یک جشن و مهمانی، افرادی همانند شمع به نور و زیبایی می‌درخشند، از آن‌ها به یادگار اشکی خواهد ماند که نشان‌دهنده احساسات و یادهاست، به شرط آنکه موفقیت و بزرگی از آن مردان به دست آمده باشد.

برداشت: هر کس که فکر و عقل ندارد، سرنوشتش به خوبی رقم نمی‌خورد تا زمانی که چه کسی بار زندگی را به دوش او می‌گذارد و او را به مقصد مردان بزرگ می‌رساند.

برداشت: هیچ کجای دنیا نمی‌تواند به کشتی ما آرامش بدهد و فقط مردان حقیقی می‌توانند از دنیای پرهیاهو جدا شوند و به ساحل امن برسند.

برداشت: هر کس که از مرزهای حجاب و عفت عبور نکند، بهتر است در جمع مردان حضور نداشته باشد.

برداشت: خیمه نمی‌تواند از تماشای چهره لیلی جلوگیری کند، مگر اینکه پرده شرم مانع دیدار مردان باشد.

برداشت: اگر در این دنیا مشکلات و سختی‌هایی وجود دارد، اما اگر دل‌های مردان پر از امید و اراده باشد، می‌توانند از این شرایط عبور کنند و به خواسته‌هایشان برسند.

برداشت: به اندازه نازک و کوچک دل مردان، دامن وسیع و پهنای صحرای قیامت است.