غزل شمارهٔ ۳۴۴۵

برداشت: نقد و زیبایی حقیقی در دل غم و اندوه قرار دارد و شادی این گروه در محافل سوگواری و ماتم تجلی می‌یابد.

برداشت: لذت زندگی برای کسانی که در جستجوی حقیقت و صفا هستند، ضروری است و برای آن‌ها همچون آب زلال از چشمه زمزم لازم است، حتی اگر تلخی‌هایی در آن وجود داشته باشد. در واقع، طعم زندگی با فراز و نشیب‌ها و چالش‌ها شیرین‌تر می‌شود.

برداشت: چه کسی به چهره‌ای با رنگ گندم مانند، بهشت را می‌بخشد؟ هر کسی که در نسل آدمی باشد.

برداشت: افرادی که به زندگی دنیاوی وابسته‌اند، نمی‌توانند از آنچه در دل دارند بگذرند. عیسی، به عنوان فرزند مریم، نماد افرادی است که به امور مادی وابسته نیستند و دلبسته دنیا نمی‌شوند.

برداشت: عشق ما چه ارزشی دارد که بی‌وقفه در انتظار تو باشد؟ چرا خورشید باید به دنبال قطرات شبنم باشد؟

برداشت: خواب چشمانی که دلربایی می‌کنند، جذاب‌تر از بیداری است و در پشت شمشیرهای زیبا و تند، خطر بیشتری نهفته است.

برداشت: هر کسی را که می‌نگری، احساس می‌کنی که در دل او غم زیادی وجود دارد. در این میان، آیا واقعا کسی وجود دارد که در دایره زندگی‌اش به حق و حقیقت پایبند باشد؟

برداشت: هر کسی که در این میدان سخن، مانند تیغ برنده باشد و هنر خود را به نمایش بگذارد، زبان‌های دیگران را تحت تأثیر قرار می‌دهد و آن را ارزشمند می‌سازد.

برداشت: وعده‌هایی که از دل گل‌های جوان برمی‌آید، همچون گره‌ای در باد است. هیچ گره‌ای در این رشته وجود ندارد که مستحکم و پایدار باشد.

برداشت: کسانی که با انصاف تربیت شده‌اند، از دشمنی با دیگران دوری می‌کنند و نمی‌خواهند که کسی را به انجام کارهایی وادار کنند که به او آسیب برساند.