غزل شمارهٔ ۳۴۴۴

برداشت: اگر نیکی و پاکی حرم کعبه از چشمه زمزم باشد، پس چشمه زمزم هم به مانند کعبه دل‌ها را پر از عشق و احساس می‌کند.

برداشت: تا زمانی که لب‌هایت را از سخن نبندی، دل تو به راستی سخن نخواهد گفت. نطق عیسی، نتیجه روزه مریم است.

برداشت: افراد حریص و طمع‌کار هرگز نمی‌توانند از دل کسانی که گرفتار وسوسه‌ها هستند، بهره‌برداری کنند. به عبارتی دیگر، کسی که به دنبال زیان است، در نهایت همانند دانه‌ای سوخته، به نتیجه‌ای مطلوب نخواهد رسید.

برداشت: به چمن سبز آسمان چشم مدار و به امید زندگی خوش باش، چون گل تنها می‌تواند به شبنم وابسته باشد و برای خوشی‌اش به آن نیاز دارد.

برداشت: آیا کسی می‌تواند با دست سبک و آزاد به دنیا تاثیر بگذارد؟ دست هر فردی که به ته سنگ خاتم برسد، محدود و غیرمؤثر است.

برداشت: همه می‌دانند که کار دعا و درخواست به تأیید خداوند بستگی دارد و اگر زلف معشوق بر خط سیاه و زیبایی قرار گیرد، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

برداشت: در دل مغرور من، عشق و محبت مانند سوزن بخیه در زخمم نفوذ کرده است، اگرچه این احساس به زیبایی مریم باشد.

برداشت: آنهایی که در گفتار به کمال رسیده‌اند، دشمن خود را نمی‌پسندند که برایشان الزام و تحمیلی به وجود آورد.