غزل شمارهٔ ۳۴۴۲

برداشت: در دست من چیزی جز دعا نیست و اگرچه که زندگی‌ام بی‌سر و صدا باشد، اما اگر خوشی به سراغم بیاید، خوشحال می‌شوم.

برداشت: اگر دوستانت با تو هم‌فکر هستند، من هم در کنارت هستم و به افکار و خیالات تو توجه دارم. بیایید که با هم لحظات خوشی را بگذرانیم.

برداشت: در دل و چشمان من غم و اندوهی وجود دارد که با اشک و آه همراه است، اما اگر شرایط خوب باشد، شاید بتوانم با این حس کنار بیایم.

برداشت: شراب ما از خون است و دل ما به شدت آسیب‌دیده است. اگر مراسم ما برای تو خوشایند است، پس این درد و رنج برایت مشکلی نخواهد بود.

برداشت: اگر رابطه‌ای وجود داشته باشد، در خدمت ماست و هیچ چیز نمی‌تواند آن را در خانه ما محدود کند، بلکه در اینجا خوشحال است.

برداشت: برای رسیدن به وصال و عشق، باید دل را از دیگران دور کرد. اگر چنین باشد، من به راحتی از میان موانع عبور می‌کنم و وارد آن عشق می‌شوم.

برداشت: ما با دلِ پر از درد و سوز در جمعی گرم و صمیمی هستیم. اگر تو هم بخواهی درباره‌ی موضوعی صحبت کنیم، خوشحال می‌شویم.

برداشت: دل پاک و بدون کینه ما وقتی به رحمت خداوند می‌نگرد، اگر از جنگ و نزاع خسته شده‌ای، بیایید و در این آرامش و محبت وارد شوید.

برداشت: اگر من در عالم ناراحتی باشم، شادی‌های تو می‌تواند به من آرامش دهد. اگر هم من بدحال باشم، مهم نیست، زیرا امید دارم که تو خوشحال باشی.

برداشت: زیبایی‌های دنیا همچون جلوه‌های فریبنده‌ای هستند که به مردم خوشی می‌دهند، اما عارف واقعی کسی است که دلش به یاد خدا آرامش می‌یابد و از این خوشی‌های زودگذر دلخوش نمی‌شود.

برداشت: دل خود را پاس بگذار، چرا که در زمان خوب و خوشی، شادی و خوشحالی به هر جا که بروی با تو همراه است.

برداشت: ما به کارهای خود راضی هستیم و به حرف‌ها بیشتر اهمیت می‌دهیم؛ مثل کسی که در تاریکی گم شده و صدای درا را خوشایند می‌داند.

برداشت: از دردی که در دل دارم، سخنانم به آرامی بیرون می‌آید. اگر تو به لبانت بیافزایی که به من اشاره کنی، برایم خوشایند است.