غزل شمارهٔ ۳۴۴۱

برداشت: من و مسیری که با نشانه‌ای از سنگ مشخص شده و یک برق خنجر به آن جلوه می‌بخشد، تنها برای کسانی که در این مسیر حرکت می‌کنند، قابل تشخیص است.

برداشت: کسی نمی‌تواند بر دل تنگی ما فایق آید، مگر آنکه از جدا شدن دلش مثل آب جاری ناراحت باشد.

برداشت: من در انتظار بوسه‌ای از عقیق هستم، چرا که سهیل یکی از ستارگان درخشان و ارزشمند آن است.

برداشت: به خاطر پیچیدگی افکارم، نمی‌توان راهی برای درک آنها پیدا کرد؛ افکار من به قدری پیچیده هستند که مانند موهایی در هم تابیده به نظر می‌رسند.

برداشت: کسی که در این مهمانی با چشمی خالی و بی‌نوا حاضر می‌شود، همیشه نگاهش به کار دیگران خواهد بود.

برداشت: سردی و بی‌مهری چه تاثیری می‌تواند بر دل آزاد و رها ما بگذارد؟ این درختی نیست که نگران فصل‌های پاییز و افتادن برگ‌هایش باشد.

برداشت: هر کس که دلش پر از غم و اندوه باشد، به مثل تیر و سنگی تبدیل می‌شود که از وزن خمیده است، زیرا نشان‌دهندهٔ درد و رنجی عمیق است.

برداشت: هر کسی که رازهای پنهان را در دل دارد، می‌تواند با صدای دلنشینش، زاری و فریاد را از خاکش به گوش دیگران برساند.

برداشت: چه قدر می‌توان از ته دل خندید وقتی که بهار به دنبال پاییزی تلخ باشد؟

برداشت: حسن به یاد دل عاشق صائب می‌افتد، چون کمانداری است که همیشه به نشانه‌اش دقت می‌کند.