غزل شمارهٔ ۳۴۴۰

برداشت: همواره ذهن او مشغول سفر است و به همین خاطر، قامت او به خاطر نگرانی‌ها خم شده و مانند آهنی در آتش در حال تحول و تغییر است.

برداشت: به کسی که آسیب دیده یا در حال سوختن است، مراقب باش که دچار مشکلات بیشتری نشود، زیرا این وضعیت ممکن است منجر به خطرات بزرگ‌تری شود.

برداشت: دل خود را از زرق و برق‌های آموزش‌های رسمی خالی کن، زیرا زیباست که این دل همچون آینه‌ای صاف و بی‌نقص باقی بماند و تحت تأثیر نقوش و طراحی‌های بی‌معنا قرار نگیرد.

برداشت: در سفر، فرد باید به خود و احساساتش توجه کند، زیرا ممکن است خطراتی در دل داشته باشد که او از آن‌ها بی‌خبر است.

برداشت: عشق ارزش آن را ندارد که بر دل کسی بیفتد که احساس درد نمی‌کند. این دل مانند چوبی نیست که استعداد سوختن در آتش را داشته باشد.

برداشت: صندل که بویی خوش دارد، برای ما دردسر بیشتری ایجاد می‌کند و آن درخت نخل در این باغ هم که سرکش و پرخاشگر است، به همین ترتیب.

برداشت: موج‌ها دریا را به حرکت در می‌آورند و این زیبایی و طلاهای دریا باعث حسادت دل‌هایی می‌شود که آرام نیستند.

برداشت: هر کس که از شراب سرخ رنگ رخسار خود را دور کند، مانند طلاست که خالص و بدون ناخالصی است.

برداشت: دل ما به خاطر غم و اندوه تربیت شده است و به همین دلیل خوشی برای ما معنایی ندارد، اما امیدوارم تو خوشحال باشی.

برداشت: اگرچه ممکن است صائب در عالم محسوس حضور نداشته باشد، اما این دنیا می‌تواند خوب و زیبا باشد اگر زمانی پیش بیاید که کسی حال خوبی داشته باشد.