غزل شمارهٔ ۳۴۳۶

برداشت: شمعی که در دست کسی اضطراب دارد، بهتر است بمیرد تا اینکه در زندگی‌ای باشد که پر از منت و وابستگی باشد.

برداشت: کسی که دقت و تماشا کند و عبرت بگیرد، می‌تواند از چیزهای ساده و معمولی مثل درخت بید و گل‌هایی که در زمین‌های شور می‌رویند، نتیجه و ثمر کسب کند.

برداشت: به خاک افزودن عطر و شیرینی چیزی شگفت‌انگیز است که به خوبی نشان‌دهنده ارزش قناعت و بی‌نیازی می‌باشد.

برداشت: خطی که پروانه را به کشتن می‌کشاند، برای کسانی که اهل دل و نظر هستند، نشانه‌ای از رحمت و نعمت است.

برداشت: بر روی زمین مثل گیاهی که در آتش می‌سوزد زندگی کن تا در زیر زمین، در آرامش و آسایش به خواب بروی.

برداشت: هر کس که دارای گنجینه‌ای از رازهای حقیقت باشد، مانند صدفی می‌شود که لب‌هایش به درخشندگی گوهر پوشیده شده است.

برداشت: متأسفانه در محیطی که surrounded در آن هستیم، کسی نیست که به نصیحت‌ها گوش دهد و آنها را بپذیرد. این وضعیت باعث تأسف و ناراحتی زیادی می‌شود.

برداشت: اگرچه ممکن است در جایگاه پایین‌تری قرار داشته باشیم، اما نباید اجازه دهیم که آسمان بر ما نگاه تحقیرآمیزی داشته باشد؛ زیرا ارزش انسان به اندازه همت و تلاش اوست.

برداشت: خوشبختی واقعی آن است که همیشگی و پایدار باشد، نه آن که فقط در زمان‌های خاصی دست بدهد.

برداشت: جهان در نظر او مانند یک دیوانه است و هر کسی که راهی به خانه‌ای دور از شلوغی و پریشانی داشته باشد، می‌تواند از این وضعیت رنج‌آور فرار کند.