غزل شمارهٔ ۳۴۳۵

برداشت: ای ساقی، اگر آن معشوق زیبا در بزم حضور داشته باشد، در دور اول همه ما از شادی و سرخوشی دوباره جوان خواهیم شد.

برداشت: در شب جمعه، دنبال دل پاک و صاف نباش، چون درد و غم در آخرین دانه شراب در جام خواهد بود.

برداشت: از جشن و شادمانی دور هستم و به خاطر عشقی که احساس می‌کنم، مشروب می‌نوشم. این عشق از آنچه که در دنیا می‌بینیم و تجربه می‌کنیم، بسیار ارزشمندتر و خاص‌تر است.

برداشت: درد و غمی که در دل من جا گرفته، مانند گل لاله‌ای نیست که در دشت و صحرا رشد کند.

برداشت: درد و رنجی که دیگران از آن رنج می‌برند، به اندازه‌ی زخم ما تلخ و گس نیست. زخم ما، به خاطر برخی از تمایلات و اشتیاق‌ها، خاص و ویژه است.

برداشت: زمانی که من باده‌ای را از لب او به آرامی بنوشم، حباب دریا به چشم من حسود می‌شود اگر که دریا باز باشد.