غزل شمارهٔ ۳۴۳۴

برداشت: چند بار باید سختی‌های زندگی را تحمل کنیم؟ آیا ارزش ما مانند صدفی است که در دل دریا گمشده باشد؟

برداشت: رحمت واقعی این نیست که گناهکار از خود نگذره و از راه طاعت دوری کند. گناه مثل سیلی است که یک لحظه دل دریا را به غبار تبدیل می‌کند، اما این غبار دائمی نیست.

برداشت: من عقل نیستم که مورد قبول نظرها نباشم، بلکه درد عاشقانه‌ام است که در قلب همه جا دارد.

برداشت: اگر به دنبال عشق واقعی هستی، شمع روشنایی در دل خود را در دست بگیر؛ زیرا در این حالت، صفای دل همچون معجزه‌ای درخشنده و دل‌نواز خواهد بود.

برداشت: اشک عاشقان به دامن می‌رسد، در حالی که بچه‌های این قوم از تماشا و دیدن دوری می‌کنند.

برداشت: هر کسی که با دختر زیبایی رابطه داشته باشد، عواقب بدی در انتظارش خواهد بود، حتی اگر آن زیبایی به ظاهر نرم و بی‌خطر باشد.

برداشت: هیچ عجیب نیست که انسان در اثر زیبایی و جذابیت دیگری، رفتارهای خود را فراموش کند، چرا که آنقدر محو تماشای او می‌شود که از خود بی‌خود می‌گردد.

برداشت: هر کسی که به دنبال درد و رنج نیست، نگران معیشت و روزی خود نیز نخواهد بود؛ چرا که روزی ما در جایی قرار دارد که شاید به آسانی به دست نیاید.

برداشت: دل صائب طاقت زیبایی و ناز این معشوقی را ندارد، چرا که این گوهر زیبا از آسمان و عالم بالاست.