غزل شمارهٔ ۳۴۳۱

برداشت: سالیان سال از عمر تو گذشته، ولی هنوز به تغییرات زندگی و محیط اطرافت اهمیت ندادی. از بوی خوش و آرامش هم نتوانستی بهره‌مند شوی و قلبت هنوز درگیر سردی و بی‌تفاوتی است.

برداشت: عطر یاد تو را از کافور می‌سازند، زیرا دل من به خاطر سختی‌های زندگی هرگز از عشق تو سرد نشد.

برداشت: بوی کافور از دل مردگان به مشام می‌رسد، زیرا آنها با این گروه درآمیخته‌اند که از نامردی فاصله نگرفته‌اند.

برداشت: عشق تو به قدری قوی و تأثیرگذار است که قلب‌ها را ویران کرده است، اما اثر آن تنها از یک سینه قابل مشاهده نیست.

برداشت: دل از رویدادها و حوادث نمی‌ترسد و نگران نیست؛ چون چهره خوشبختی و زیبایی، مثل سرو که در پاییز زرد نمی‌شود، از ظلم و سختی ها متاثر نخواهد شد.

برداشت: نوجوانی به مانند یک درخت سرو به باغ آمد و بیرون رفت، اما هر کس که مانند صائب از تجربیات و حوادث دنیا بهره‌ای نبرد، هنوز نپخته و خام باقی مانده است.