غزل شمارهٔ ۳۴۲۲

برداشت: دل خالی از خود و احساساتش هیچ‌گاه به جایی نخواهد رسید؛ مگر اینکه پر از محبت و خوبی باشد، در غیر این صورت به جشن و شادی نخواهد رسید.

برداشت: پرتو پرواز تیر، ناشی از پاکی و بی‌گناهی است؛ اما آه و اندوهی که با دامن ناپاک همراه شده، به هیچ جایی نخواهد رسید و اثری ندارد.

برداشت: در دل هر کسی که بی‌خبری وجود داشته باشد، حسرت و اندوهی مانند کوری وجود دارد که به عصای خود دسترسی ندارد.

برداشت: در بیمارستان به جز بی‌احساسی هیچ دردی را احساس نکردم که درمانی برای آن وجود داشته باشد.

برداشت: اگر دقت کنی و حواست را جمع کنی، متوجه خواهی شد که در اطرافت همواره صداهایی هست که از عالم غیب به تو می‌رسد. این بهانه‌ای نیست که بگویی صدایی وجود ندارد، بلکه ناشی از غفلت و بی‌توجهی توست.

برداشت: نکته‌ای در مورد ارزش و اهمیت چیزهایی که قابل دیدن نیستند وجود دارد. جالب است اگر سخن ما هم به قیمتی نرسد، چون خودمان می‌دانیم که ارزش آن چقدر است.

برداشت: اگر من مانند خاری نباشم که در بالای دیوار قرار دارد، گل من همین بس است که هیچ آسیبی به پایم نرسد.

برداشت: اگر زشتی‌های دنیا برایت آشکار نشود، مانند آب زلال، نمی‌توانی دل خود را به زیبایی و روشنی برسانی.

برداشت: کیست که در دنیای انسانیت و جوانمردی وجود داشته باشد که بتواند تشنگی‌اش را برطرف کند؟ حتی اگر پایی بر روی خار باشد، هیچ آبی به او نمی‌رسد.

برداشت: هزینه‌ی سفر من، این زندگی کوچک و بی‌ارزش است که دارم. اگر صدای فریاد من به کسی نرسد، هیچ کمکی نمی‌توانم بگیرم.

برداشت: این بیت بیان می‌کند که آیا کسی می‌تواند از گل‌های خود که مملو از احسان و خوبی است، خونی بریزد که موجب نیکی به یتیمی شود؟ چرا که در واقع، دست یتیم به چنین احسانی نمی‌رسد. به نوعی، این شعر به ناامیدی از دسترسی یتیمان به خوبی‌ها و مروت‌های دیگران اشاره دارد.

برداشت: اگر دل کسی مثل شبنم نرم و لطیف شود، طبیعی است که نمی‌تواند به خورشید نزدیک شود و از آن روشنی بگیرد.