غزل شمارهٔ ۳۴۲۱

برداشت: شخصی که در آرامش و بی‌قراری نباشد، هرگز نمی‌تواند به لذتی برسد؛ مانند اینکه اگر کوزه‌ای به آب نرسد، نمی‌تواند به آتش بیفتد.

برداشت: چرا به امید دل‌خوشی خوبان دور و برشان بگردیم؟ وقتی صدایی را که از دل کوه برمی‌خیزد، جوابی از آن نمی‌شنویم.

برداشت: به چه کسی امید داشته باشیم که با بوسه‌اش و لبخند شیرینش ما را نوازش کند؟ دریغ که از آن لب‌های شیرین و شکرین هیچ چیزی به ما نمی‌رسد.

برداشت: زندگی مثل شعله‌ای است که از سوختگان به وجود آمده و برای من دردناک است اگر از دل سوخته‌ام بوی کبابی به مشام نرسد.

برداشت: تا زمانی که در کنار تو هستم و از وجود تو شرمنده‌ام، گل‌ها در باغ نمی‌رویند و بوی خوش گلابی از چمن به مشامم نمی‌رسد.

برداشت: زندگی به سرعت همچون سیل در حال گذر است و اگر این روند ادامه پیدا کند، فرصتی برای درک و آگاه شدن از لحظات و زیبایی‌های آن نخواهیم داشت.

برداشت: تو سعی کن دل خود را خراب کنی، زیرا که گنج واقعی در هر ویرانی پیدا نمی‌شود و هرکس به هر ویرانه‌ای نمی‌رسد.

برداشت: این درست نیست که با این همه وسعت و عمق دریا، شخصی که به شدت تشنه است، نتواند حتی قطره‌ای آب از آن به دست آورد.