غزل شمارهٔ ۳۴۱۹

برداشت: اگر دل به خواسته‌ای نرسد و فقط با تپیدن یا هیجان نتواند به آن دست پیدا کند، دیگر تلاش نکن زیرا این کوشش به نتیجه نخواهد رسید.

برداشت: بهترین نشانهٔ دانشمندان و متخصصان این است که همواره در حال حیرت و جست‌وجو هستند. چون چشم هیچ‌گاه با پریدن به مقام و مرتبه‌ای نخواهد رسید و تنها از طریق تفکر و کشف مسایل جدید به دانش می‌افزاید.

برداشت: در این مسیر تاریک و پیچیده، پای کسی که به درک عمیق رسیده است قدم بگذارد، چرا که در این کوچه کسی نمی‌تواند به سوی روشنی و حقیقت قدم بردارد.

برداشت: از دل پخته درد و رنج خود را بیان نکن، زیرا این میوه ناپخته به口 تو نخواهد رسید و به پختگی واقعی نخواهد رسید.

برداشت: مجنون من از عشق احساس ترس و وحشتی دارد، به گونه‌ای که هیچ غزالی نتواند از او بگریزد یا فرار کند.

برداشت: هرچند وضعیت من مانند لاله‌ای است که پژمرده شده، اما کاسه‌ی دل من از عشق و درد سوخته است و نمی‌تواند اشک بریزد.

برداشت: چشمانت آن‌قدر زیبا و لطیف است که هیچ آسیبی از آن‌ها به تو نخواهد رسید، همچون لطافت گلی که نمی‌تواند به آن دست یابد.

برداشت: من آنقدر از خودم دور شده‌ام که دیگر نمی‌توانم برگردم. همه چیز از دستم رفته و نمی‌توانم آن را دوباره به دست آورم.

برداشت: چشم بی‌تجربه و پرخواسته دل، همانند کودکی است که به دنبال آهو می‌دود، هرچند هرگز به آن دست نخواهد یافت.

برداشت: این بیت به زیبایی و جذابیت یک سیب اشاره دارد که آنقدر وسوسه‌انگیز است که تنها می‌توان با دست و لب خود آن را چشید. در واقع، لذت و لطافت آن به قدری است که هر تماشاگری را مجذوب خود می‌کند و تنها از طریق لمس و چشیدن می‌توان از آن بهره‌مند شد.

برداشت: چنان captivated و مجذوب تو شدند کسانی که به تماشای تو نشسته‌اند، که حتی فرصت چیدن گل‌های چمن را هم پیدا نمی‌کنند.

برداشت: دل پر از غم و اندوه نمی‌تواند به جایی برسد؛ مانند دانه‌ای سوخته که هرگز نمی‌تواند جوانه بزند و به زندگی ادامه دهد.

برداشت: اگر مهربانی و محبت نسبت به یتیمان وجود نداشته باشد، بچه‌ها نمی‌توانند به درک و هوش طبیعی خود برسند و نیاز به مراقبت و حمایت ندارند.

برداشت: چه انتظاری می‌توان از پزشکان داشت وقتی دل شخصی سنگین است؟ کسی که ناتوانی او به حدی است که درد و فریادش به گوش کسی نمی‌رسد.