غزل شمارهٔ ۳۴۱۸

برداشت: اگر عشق و شوق از سوی سرزمین کنعان و یوسف نیاید، بوی پیراهن یوسف نیز به گریبان نمی‌رسد.

برداشت: در شب تار، کعبه به زمین افتاده و سیلابی که قدرت زیادی دارد، نمی‌تواند به عمان برسد.

برداشت: در مکان‌هایی که افراد ضعیف به دنبال revenge و تلافی هستند، اگر حتی موجود کوچکی مانند مورچه هم نتواند صدای سلیمان را بشنود و به او کمک کند، چه باید کرد.

برداشت: سلسله زلفانی که به خطی زیبا جلوه‌گر شده، به بیانی بیانگر پیچیدگی و زیبایی ماست و این زیبایی هرگز به انتها نمی‌رسد.

برداشت: تو و چشمی که می‌تواند از دل‌ها عبور کند و مژگانی که به آن زیبایی می‌بخشد، من هم دزدیده نگاهی هستم که هرگز نتوانسته‌ام به آن مژگان دسترسی پیدا کنم.

برداشت: شعله‌ی اشتیاق هرگز از پا نمی‌افتد و همچنان پابرجاست، تا زمانی که دل تشنه به منبع عشق و زیبایی نرسد.

برداشت: هر کسی که از محبت و لطف او من را جدا کند، امیدوارم که خودش هم نتواند به مقصودش برسد و در زندگی‌اش دچار مشکل شود.

برداشت: وقتی درد و رنج به خوبی بیان شود، بزرگترین هنر در کلام، آن است که اهل سخن به نتیجه‌ای برسند که مناسب باشد و درستی و درک را به همراه داشته باشد.